http://www.mporos.gr/neoxori

Κων/νος Ευσταθίου Αγιασωτέλλης Ο παπάς του Μπορού PDF Εκτύπωση E-mail
Γράφει ο/η Ευστάθιος Αγιασωτέλλης   
04.12.08

__.jpg          Ο Κων/νος Ευσταθίου Αγιασωτέλλης, γεννήθηκε το έτος 1901, από αγρότες γονείς. Ο πατέρας του, Ευστάθιος Κων/νου Αγιασωτέλλης, από το Μεγαλοχώρι της επαρχίας Πλωμαρίου, ήρθε στο Μπορό της ίδιας επαρχίας και παντρεύτηκε την Παραδείση Χιωτέλλη. Από το γάμο του γεννήθηκαν πέντε παιδιά, τέσσερες κόρες και ένας γιός.

            Ο γιός του Κων/νος, μεγάλωσε με χριστιανικές αρχές, εκκλησιαζόταν τακτικά, όπως άλλωστε όλη η οικογένειά του. Όταν έφτασε η ηλικία του για να πάει σχολείο, οι γονείς του τον έστειλαν στο σχολείο του Μπορού, να μάθει γράμματα καθόσον οι ίδιοι ήταν τελείως αγράμματοι και το είχαν μεγάλο καημό.

            Στο σχολείο του άρεσε να διαβάζει και να μελετά με ζήλο τα μαθήματά του. Εκείνα δε που του άρεσαν περισσότερο ήταν τα θρησκευτικά και οι πολεμικές ιστορίες. Ονειρευόταν δε πότε θα μεγαλώσει για να πάει στο στρατό, να πολεμήσει για την πατρίδα.

            Όταν τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο, ασχολήθηκε με τα κτήματα, δίπλα στον πατέρα του και παράλληλα μάθαινε την τέχνη του ξυλοκόπου (μπισκιτζή). Έτσι πέρναγε ο καιρός, δουλεύοντας δίπλα στον πατέρα του αλλά και σε μεροκάματα.

            Ο αδυσώπητος όμως χρόνος, κυλάει αλύπητα και τρέχει γρήγορα όπως το νερό στο ποτάμι που βιάζεται να φθάσει στη θάλασσα, έτσι και ο Κων/νος μεγάλωσε και έφθασε σε ηλικία στράτευσης. Το έτος 1919 κάλεσαν την κλάση του και παρουσιάστηκε στην Μυτιλήνη όπου εκεί έγινε η εκπαίδευσή του για 50 μέρες και στην συνέχεια τους πέρασαν απέναντι στα παράλια της Μικράς Ασίας, για να πολεμήσουν καθόσον την εποχή εκείνη η Ελλάδα είχε πόλεμο με την Τουρκία.

            Το τι υπέφερε και το πώς κύλησε η στρατιωτική του ζωή, το διηγείται ο ίδιος λεπτομερώς σε ποιητικό λόγο που συνέταξε μετά την αποστράτευσή του. Η στρατιωτική του θητεία κράτησε από το 1919 ως το 1922.

            Μετά το στρατό, ασχολήθηκε με την αγροτική ζωή και κυρίως με το επάγγελμα που έμαθε από τον πατέρα του δηλαδή του ξυλοκόπου (μπισκιτζή) όπως αναφέρεται παραπάνω. Με τον πατέρα του έφθασαν μέχρι την Μακεδονία να εργαστούν για να φτιάξουν τέσσερα σπίτια μέσα στο χωριό για να προικίσουν τις τέσσερις αδελφές του.

            Εκκλησιαζόταν δε τακτικά και μέσα στην εκκλησία ήταν προσηλωμένος στα λόγια της λειτουργίας, τόσο του παπά, όσο και του ψάλτη. Σημειωτέον δε ότι ήταν και γλεντζές. Γλεντούσε πολύ με τους φίλους του και τραγουδούσε ωραία καθόσον ήταν καλλίφωνος.

            Έτσι κυλούσε ο χρόνος ώσπου έφθασε σε ηλικία γάμου και το έτος 1933 παντρεύτηκε την Μαρία Καλδέλλη, θυγατέρα του Εμμανουήλ Ιωάννου Καλδέλλη και της Αικατερίνης Προκοπίου Μηλιαδή. Από τον γάμο αυτό, γεννήθηκαν δυο παιδιά, η Αικατερίνη και ο Ευστάθιος.

            Την εποχή εκείνη, στο Μπορό υπήρχε πρόβλημα ιερέως. Ερχόταν ένας ιερέας για λίγο και μετά έφευγε. Ερχόταν άλλος υπηρετούσε λίγο και έφευγε. Το γεγονός αυτό, είχε προβληματίσει τον τότε Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο τον Α' τον από Δυρραχίου  και συζήτησε το πρόβλημα αυτό με τον Μιχαήλ Ευστρατίου Βερβέρη, Θεολόγο καθηγητή το επάγγελμα και του ζήτησε να κοιτάξει μέσα από το χωριό να βρει έναν νέο που να είναι  κατάλληλος για ιερέας για να τον στείλουν να εκπαιδευτεί και να τον κάνουν ιερέα στο χωριό για να λυθεί το πρόβλημα. Ο Μιχαήλ Βερβέρης, σκέφθηκε τον Κων/νο Αγιασωτέλλη και τον έπεισε να γίνει παπάς. Έτσι ο Κων/νος, μαζί με άλλα παιδια από τα γύρω χωριά, το έτος 1935, έφυγε και εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή Λειμώνος, όπου λειτουργούσε εκείνη την εποχή, Ιερατική Σχολή, και εκεί φοίτησε για ένα χρόνο. Μετά την αποφοίτησή του, χειροτονήθηκε ιερέας στο χωριό Βασιλικά στις 8 Σεπτεμβρίου 1936. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε ιερέας στην ενορία της Αγίας Αικατερίνης Μπορού μετά από αποδοχή των συγχωριανών του που εκφράσθηκε με ψηφοφορία, κατά τα κρατούντα εκείνη την εποχή.

            Η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης ευρίσκεται έξω από το χωριόΜπορό, όπου εκκλησιάζονταν ο κόσμος πηγαίνοντας με τα πόδια, γέροι, ανάπηροι, μέσα σε χωματόδρομο, περίπου 10 λεπτά και άλλα τόσα επιστροφή με όλες τις καιρικές συνθήκες, ζέστη βροχή, χιόνια, κρύο, σκέτη ταλαιπωρία για τον κόσμο, ιδίως την Μεγάλη Εβδομάδα που οι αγρυπνίες είναι αργά το βράδυ και η επιστροφή γινόταν μέσα στην σκοτεινιά με τα φανάρια.

            Το ανήσυχο όμως πνεύμα του Κων/νου ιερέα πλέον του Μπορού, δεν μπορούσε να ησυχάσει καθόσον έβλεπε την ταλαιπωρία αυτή των εκκλησιαζομένων, το πήγενε έλα από το χωριό στην Αγία Αικατερίνη και τανάπαλιν. Η σκέψη του ήταν συνέχεια στο πρόβλημα αυτό και προσπαθούσε να βρει λύση.

            Έτσι και έγινε. Η λύση βρέθηκε και αυτή ήταν το παλιό Δημοτικό Σχολείο στην θέση «καρυδιά», δεδομένου ότι είχε χτιστεί νέο Δημοτικό Σχολείο, έξω απ' το Χωριό.

Έγιναν οι απαιτούμενες ενέργειες και έτσι το οικόπεδο που ήταν το παλιό Δημοτικό Σχολείο, παραχωρήθηκε στην εκκλησία και άρχισε ο αγώνας και η αγωνία της ανέγερσης της νέας εκκλησίας μέσα στο χωριό.

Το χτίσιμο όμως μιας εκκλησίας, απαιτεί χρήματα και έτσι άρχισαν οι έρανοι με πρωτοστάτη τον ιερέα Κων/νο και οι χορηγίες από διαφόρους, αλλά δεν έφταναν μόνο αυτά.

Ο Κων/νος ιερέας του χωριού, πήρε το γαϊδουράκι του έβαλε δυο πετροσάνιδα  επάνω τους τενεκέδες και άρχισε να γυρίζει το χωριό και να ζητά την βοήθεια των χριστιανών και ένα μπουκάλι λάδι ο ένας, ένα μπουκάλι ο άλλος, σιγά σιγά γέμιζε τους τενεκέδες του με λάδι, το πύλαγε και τα χρήματα τα διέθετε για την ανέγερση του νέου Ναού. Ο αγώνας του μακρύς, επίπονος και αγωνιώδης αλλά είχε ιερό σκοπό και αυτό ατσάλινε την θέλησή του την υπομονή του και επιμονή μέχρι που πέτυχε αυτό που ήθελε. Ας σημειωθεί ότι έφθασε μέχρι τις Οινούσες για να μπορέσει να αποσπάσει χρήματα από τους εφοπλιστές. Άγνωστο αν τα κατάφερε να πάρει από αυτούς χρήματα πολλά ή λίγα.

Μετά από τόσους κόπους και αγωνίες και με την συνδρομή των Χριστιανών, ντόπιων και ξένων, κτίστηκε η νέα εκκλησία μέσα στο χωριό. Ο τότε Μητροπολίτης Ιάκωβος ο Α' ο από Δυρραχίου, εκτιμώντας τους αγώνες του, την προσπάθειά του και τους κόπους του, αποφάσισε να τον τιμήσει γι αυτό και την νέα εκκλησία την αφιέρωσε στην μνήμη των Αγίων Κων/νου και Ελένης, λόγω του ονόματος του παπά. Έκτοτε οι Μποριανοί, εκκλησιάζονται μέσα στο χωριό τους και δεν είναι αναγκασμένοι να περπατούν μέσα στο χωματόδρομο, να πηγαίνουν έξω από το χωριό στην παλιά εκκλησία την Αγία Αικατερίνη η οποία έμεινε έκτοτε και λειτουργεί μέχρι σήμερα σαν ιερός ναός του νεκροταφείου του χωριού.

Ο παπα Κωνσταντίνος, κατά γενική ομολογία των συγχωριανών του, υπήρξε ένας καλός παπάς, προσπαθούσε να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του και πολύ τυπικός. Κάθε ημέρα χτύπαγε την καμπάνα το πρωί, έκανε τον όρθρο του και μετά  πήγαινε στο χωράφι να καλλιεργήσει τα κτήματά του. Το βράδυ όμως φρόντιζε να χτυπήσει την καμπάνα στην ακριβή ώρα, για να ακούσουν οι εργάτες που δούλευαν στα χωράφια και να σχολάσουν δεδομένου ότι δεν είχαν όλοι ρολόγια, ειδικά την παλιά εποχή, για να ξέρουν την ώρα.

Προσπαθούσε να βοηθήσει όπου μπορούσε, ιδίως με συμβουλές, μικρούς και μεγάλους, παρ' όλο που οι γνώσεις του περιορίζονταν σ' αυτές του Δημοτικού Σχολείου. Στο σπίτι του τις ελεύθερες ώρες, διάβαζε ότι θρησκευτικό βιβλίο έπεφτε στα χέρια του και προσπαθούσε να εμπλουτίσει τις γνώσεις του σχετικά με την θρησκεία για να μπορεί να αντικρούσει κάθε αντιφρονούντα.

Σε ηλικία 80 ετών, το 1981, παραιτήθηκε από το λειτούργημα του ιερέα, και συνταξιοδοτήθηκε λόγω του ότι οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν και ήταν αδύνατον να ιερουργήσει. Το έτος 1995 σε ηλικία 94 ετών, εκοιμήθη.

Όλοι θα τον θυμόμαστε και δεν θα ξεχάσουμε την πραότητά, την καρτερικότητα, την γλυκήτητα της μορφής του και τις συμβουλές που έδινε σε όλους.

Ήταν ο παπάς όλων, ήταν ο παπάς των Μποριανών.

Αθήνα 28 Νοεμβρίου 2008

Ευστάθιος Κων/νου Αγιασωτέλλης 

           

 

   

  

 

Τελευταία ανανέωση ( 04.12.08 )
 
< Προηγ.   Επόμ. >

Το περιοδικό μας

Κατεβάστε όλα τα τεύχη του περιοδικού

Παράθυρο στο χωριό

Hello, you either have JavaScript turned off or an old version of Macromedia's Flash Player. Get the latest flash player.

Facebook

Facebook

Youtube

Youtube
Δευτέρα
26
Οκτωβρίου
Δημητρίου μεγαλομάρτυρος του Μυροβλήτου